Телефоны рекламного отдела "Янаўскага краю" +375 1652 2 15 02 +375 29 635 01 17 Email: zviazda@brest.by

Люди и судьбы

Анатолий ЗЫБЕНОК: «Хлопцем я был амбициозным»

Я лабур не чистокровный

Мои дедушка и бабушка по материнской линии – чистокровные лабуры. Бабушка по отцовской линии – тоже чистокровная лабурка. А дед по отцовской линии – приезжий, служил в наших краях в годы Первой мировой войны прапорщиком. Так и появилась на лабурской земле брагинская фамилия Зыбенок.

Люди и судьбы

Заглянуць у вочы воўку

Вёска — гэта воля

Мая малая радзіма – Хамічава. Гаворачы пра яго, адразу згадваю лясы, завышанскія прасторы. Але я магу лічыць малой радзімай увесь Іванаўскі раён, які я дзясяткі разоў аб’ездзіў уздоўж і ўпоперак, працуючы ў рэдакцыі. Усё маё жыццё прайшло тут. І зараз, пасля выхаду на пенсію, пакінуў кватэру дачцэ і вярнуўся ў вёску, у родную хату. Вёска – гэта свабода, вольная воля. У горадзе не тое. А там – гарод, куры, кабан, грыбы, рыбалка. І па-ранейшаму фотапаляванне. Займацца ім сёння – яшчэ большае задавальненне, чым раней. Бо раней фотаружжо важыла чатыры кілаграмы і набліжала ў дзесяць разоў. Сёння фотаапарат дазваляе рабіць дваццацішасцікратнае набліжэнне, а важыць дзвесце грам.
Па-ранейшаму радуюся ўдалым трафеям. Так, нядаўна натрапіў на чырвонакніжніка – невялікую маладую зялёную чарапаху. Некалькі год назад у маю калекцыю трапіла старая чарапаха, вялікая, а зараз пашчасціла натрапіць на маладую. Цяпер я працую вартаўніком, дзень праз два. Такая праца – проста знаходка. Ёсць шмат вольнага часу.

Пра сябе

Закончыў Хамічаўскую васьмігадовую і Махроўскую сярэднюю школы, факультэт фізічнага выхавання Брэсцкага педінстытута. З 1987 па 1989 гады займаўся на аддзяленні журналістыкі Мінскай вышэйшай партыйнай школы. Шмат разоў быў пераможцам і прызёрам рэспубліканскіх і міжнародных спаборніцтваў у асабістым заліку і эстафетах. У 1974 годзе стаў чэмпіёнам БССР па лыжных гонках з арыентаваннем на мясцовасці.
Пасля заканчэння інстытута адзін год рабіў настаўнікам фізкультуры ў Юхнавічах. Пасля службы ў арміі два гады працаваў інструктарам Брэсцкага абласнога Савета па турызме і экскурсіях.

Трыццаць чатыры гады ў газеце

Колькі сябе памятаю, з малых год чытаў газету. І заўсёды круцілася пытанне: “Як людзі яе робяць? Як пішуць?”. Карацей, жаданне паспрабаваць сябе ў журналістыцы было. У інстытуцкія гады і пазней я часта ўдзельнічаў у спаборніцтвах. І вось неяк праводзілі абласныя спаборніцтвы на Завышанскім возеры, і я невялікі матэрыяльчык закінуў у раёнку. Гляджу: апублікавалі. Нават без вялікіх змяненняў. Пасля войска, калі я рабіў у абласным Савеце па турызме, праходзілі розныя спаборніцтвы, і абласныя, і рэспубліканскія, і ўсесаюзныя. Матэрыялаў для публікацый было ўдосталь. І я пачаў супрацоўнічаць з “Зарёй”. Мяне падтрымаў загадчык аддзела пісьмаў Малашэўскі, і публікацыі пайшлі адна за адной. Гэта былі ў асноўным матэрыялы турыстычнай тэматыкі. Урэшце Малашэўскі мне сказаў: “Табе трэба ісці ў газету”.
У Брэсце ў гэтую пару ў мяне ўзніклі пытанні з атрыманнем кватэры, і я вырашыў вярнуцца ў родныя мясціны. Працаваў спачатку ў аддзеле адукацыі, прычым адразу пачаў актыўна пісаць у газету. У гэты час адказным сакратаром быў Валерый Міхальчук, загадчыкам аддзела пісьмаў – Мікола Трафімчук, а фотакарэспандэнтам – Мікалай Крывецкі. Я ўжо не кажу пра Аляксея Трафімавіча Каўко – гэта быў разумнейшы, мудрэйшы чалавек. Ён адразу падтрымаў маю ініцыятыву. А неўзабаве, як вызвалілася месца ў сельгас-
аддзеле, ён прапанаваў мне перайсці ў газету. Пры гэтым адразу папярэдзіў: калі раптам не атрымаецца або не спадабаецца, можна будзе перайсці на пасаду фотакарэспандэнта. Але ўсё пайшло нармальна. Праз паўгода я ўжо быў загадчыкам аддзела сельскай гаспадаркі, потым адказным сакратаром.
Так з сакавіка 1978 года і да выхаду на пенсію ў 2012-м я звязаў сваю долю з “Чырвонай звяздой”. І ніколі пра гэта не пашкадаваў. Характар у мяне такі, што я лёгкі на пад’ём. Здаецца, умеў кантактаваць з людзьмі, бо як без гэтага? Іначай ты не журналіст, калі не можаш разгаварыць чалавека, знайсці з ім кантакт.
Я і зараз дома не сяджу: то ў грыбы, то на рыбалку, то проста так у лес з фотаапаратам. Не ў маім характары сядзець дома на канапе.

Zhushma Raboty 1
Zhushma Raboty 2
Zhushma Raboty 4
Zhushma Raboty 8

Журналістыцы не навучыш

Журналістыка – не тая прафесія, якой можна навучыць. Усё ж такі гэта, хоць можа і будзе гучаць банальна, – своеасаблівы стан душы. Мы ж на свае вочы бачылі ў рэдакцыі прыклады: дыплом ёсць – а журналіста няма, журналісцкай душы няма. А што такое журналісцкая душа? Гэта імкненне ўвесь час пазнаваць новае, знаёміцца з новымі людзьмі, падзеямі, фактамі. А потым – умець расказаць пра тое, што ведаеш сам, чытачам.
Многа цікавага можна ўспомніць з практыкі работы. Асабліва, хоць можа і нясціпла так казаць, запаміналіся розныя конкурсы і спаборніцтвы, на якіх я быў прызнаны пераможцам. У прыватнасці, ганаруся тым, што маю дыплом “За прапаганду алімпійскага руху”, з’яўляюся лаўрэатам абласной прэміі імя Уладзіміра Калесніка, узнагароджаны ганаровай граматай Іванаўскага райвыканкама.
Добра запомнілася паездка краязнаўчага характару па Палессі з удзелам Алеся Карлюкевіча, сённяшняга Міністра інфармацыі Беларусі, які рабіў свой праект для часопіса “Нёман”, і Анатоля Крэйдзіча. Аб’ездзілі Піншчыну і Столін-шчыну. Памятаю, што ў тую пару (гэта было гады чатыры назад) спякота стаяла страшная. Па заканчэнні вандроўкі заехалі на Завышанскае возера, заначавалі ў маёй хаце.

Як зрабіць партрэт звера

Якраз па ініцыятыве Алеся Карлюкевіча ў мяне з’явілася рубрыка ў “Чырвонай змене” “Чалавек, азірніся наўкола”. Гэты праект прыродазнаўчай тэматыкі захапіў мяне. Якраз у гэтай рубрыцы друкаваліся вынікі маіх фотапаляванняў. А такое паляванне даволі складанае. Зрабіць партрэт звера – задача нялёгкая і цікавая. Зверу не скажаш: “Пачакай, я цябе сфатаграфую і ты станеш вядомым”. І тым не менш, у мяне ёсць партрэты ўсіх птушак і звяроў, што водзяцца ў нашых лясах. І за кожным з іх – свая гісторыя. Нават тую ж чарапаху трэба здолець сфатаграфаваць, бо зялёная чарапаха – не такая ўжо й маруда, як мо каму здаецца. Свае доўгія лапкі яна выкарыстоўвае па прызначэнні, калі адчувае нейкую неспадзяванку.
Вельмі запомніўся партрэт ваўчаняці на поўны кадр. Ёсць пад Завышшам цікавае месца, зарослае карчугою, у той карчузе – прасека. А побач – вялізны дуб з тоўстаю галінаю. Гэта галіна была маім назіральным пунктам. Я залазіў на галіну і прывязваў сябе да дуба вяроўкай. Надвор’е часта было спякотным, таму цягнула ў сон. Таму я і прывязваўся, бо падаць з вышыні чатырох метраў не вельмі прыемна. З гэтай галіны я атрымаў цудоўныя партрэты казулі і ваўчаняці. Сяджу на галіне, чую нейкі шоргат. Я ў той бок адразу фотаапарат накіраваў, і тут з карчоў на адзін момант паказалася мордачка ваўчаняці. Мне гэты момант удалося схапіць.
Добра памятаюцца партрэты цецерукоў. Па-першае, на такіх здымках унікальная вясновая прырода, проста свята вясны. А па-другое, цікава назіраць, як пасярод гэтай красы цецярук «выпендрываецца».
 

Лясная хроніка і іншая літаратура

Мой архіў чорна-белых здымкаў Палесся складае каля дзесяці тысяч кадраў, архіў фотаздымкаў прыроды, звяроў і птушак Іванаўшчыны  – больш за дзве тысячы кадраў.
Сёння ў мяне напісана каля пяці соцень старонак пра жывёльны свет. Яшчэ прыкладна столькі трэба напісаць. У выніку хачу стварыць аб’ёмную кнігу, якая будзе называцца “Лясная праўда, або Хроніка палескіх вандровак”. Спадзяюся, што кніга будзе цікавая ўсім, хто неабыякавы да прыродазнаўчай тэматыкі. У асноўным яна будзе на мясцовым матэрыяле, але і ў гэтай рэгіянальнай замкнёнасці можна пабачыць шмат цікавага.  
Так, цікава назіраць, як за непрацяглы час мяняецца жывёльны свет. У гады майго дзяцінства тых жа казуль хадзілі статкі. Потым іх вынішчылі. Зараз зноў можна назіраць рост папуляцыі. Не ў астатнюю чаргу, дзякуючы заказніку, што створаны ў Завышшы. Сёння заказнік – месца высокай канцэнтрацыі самых розных чырвонакніжнікаў.
У мяне даволі багатая бібліятэка, якую можна ўмоўна назваць спецыялізаванай, бо значную частку яе складаюць кнігі пра прыроду. Але пры гэтым стараюся не абмяжоўваць сябе выключна гэтым захапленнем, сачу за сучаснай беларускай літаратурай, навінкамі беларускіх выдавецтваў.
Я прысутнічаў на некалькіх Днях беларускага пісьменства – у Камянцы і Глыбокім. Гэта былі прыстойныя святы высокага арганізацыйнага і прадстаўнічага ўзроўню. Хацелася б, каб і ў нас было не горш, як у людзей. У сваю чаргу, калі сфера масавай інфармацыі ацэніць свята пазітыўна, то мы атрымаем дадатковы бонус для развіцця рэгіянальнага турызму. А гэта – грошы ў бюджэт раёна, што таксама немалаважна.
Любімую справу не закіну. Гэта – маё жыццё.

Гутарыў Ігар ГЕТМАН.
Фота Васіля ЖУШМЫ і Валерыя МІХАЛЬЧУКА.

Общество

«Наш маральны абавязак – гаварыць пра гэтых людзей…»

Скірмунты... Гэты адзін з самых знакамітых родаў старой Беларусі часта згадваецца “Янаўскім краем”.

Люди и судьбы

Родители Министра

5 марта Александр Лукашенко назначил Министром спорта и туризма Беларуси Сергея Ковальчука. Для жителей Ивановщины это не просто важная новость о кадровом решении Главы государства, а настоящая сенсация: новоизбранный руководитель Министерства – наш земляк, родители которого проживают в деревне Глинно.

  • 1
  • 2